آرزوی جمع شدن خانواده

آرزوی جمع کردن عزیزان و عشق به وطن:

مغز انسان به‌طور پایدار فقط با حدود ۱۵۰ نفر رابطهٔ نزدیک را مدیریت می‌کند (عدد دانبار). آرزوی مراقبت از «همه ایران» با این محدودیت زیستی در تضاد است، اما تاریخ نشان می‌دهد همین آرزو خانواده‌های گسترده، همسایگی‌های حمایتی و شبکه‌های خیریه را ساخته است.

راهکار:

این آرزو در واقع ترسیم یک «خانهٔ عاطفی» است؛ جایی که مرزهای جغرافیایی را دلبستگی برمی‌دارد. برای نزدیک شدن به آن، به‌جای انتظار برای فضایی نامحدود، می‌توان همین حس را در حلقه‌های کوچک ساخت: یک تماس روزانه، یک پیام محبت‌آمیز، یا دعوت از یک عزیز برای یک وعدهٔ ساده. شبکهٔ مراقبت از «همه ایران» از همین گره‌های کوچک شکل می‌گیرد.