آرزوی همیشه با هم بودن

تو قشنگ‌ترین آرزوی منی؛ یعنی آرزوی همیشه با هم بودن:

هیجان اولیهٔ عشق از دوپامین است، اما پژوهش‌های «هلن فیشر» نشان می‌دهد عشق بلندمدت به سیستم «دلبستگی» منتقل می‌شود؛ همان سیستم اکسیتوسینی که با آرامش و امنیت کار می‌کند. پس وقتی از طرف مقابل می‌خواهی برای همیشه بماند، مغزت در واقع درخواست «پیوند امن» می‌دهد، نه فقط «هیجان». جالب‌تر: در اسکن مغزی، افرادی که سال‌ها عاشق مانده‌اند، هنوز همان ناحیهٔ مربوط به عشق رمانتیک را فعال نشان می‌دهند؛ عشقِ «همیشه» فقط یک آرزو نیست، یک الگوی عصبی تکرارشونده است. به نظرتان «ماندن برای همیشه» انتخاب است یا نیاز مغز؟

راهکار:

شاید معنای پنهان «مال خودم بمونی» تصاحب نباشد؛ یعنی «با تو امنیت را تجربه کرده‌ام». امنیت، نقطهٔ مقابل ترس از دست دادن است؛ برای همین آرزوی «همیشه» بیشتر از جنس عشق، از جنس آرامش است.