آرزوی غیرممکن

کاش افسانه‌ها واقعیت داشتند؛ آرزوی دلنشین یا حسرت؟:

بر اساس نظریهٔ «ناخودآگاه جمعی» یونگ، افسانه‌ها کهن‌الگوهایی هستند که در ذهن تمام انسان‌ها مشترک‌اند. جالب اینکه بسیاری از افسانه‌های معروف، مانند «زیبای خفته»، ریشه در رویدادهای تاریخی واقعی دارند (مثلاً افسانه‌ای از یک شاهزادهٔ واقعی که سال‌ها در کما بود). پس شاید «واقعیت» داشتن افسانه‌ها به معنای تحت‌اللفظی نیست، بلکه به معنای زنده ماندن پیام‌شان در ژرفای روان ماست. حالا این سؤال پیش می‌آید: اگر افسانه‌ها واقعی می‌شدند، کدام یک را بیشتر دوست داشتی؟

راهکار:

شاید افسانه‌ها عیناً واقعیت نداشته باشند، اما روحشان در لحظات ناب زندگی‌مان جاری است. آن حس جادوگرانه را در یک غروب طلایی یا لبخند ناگهانی یک غریبه تجربه کرده‌ای؟