آرزوی فراموشی غم

خوشا روزی که غم هم گم کند ویرانه ما را:

مغز انسان در غم مداوم، به نواحی پاداش عادت می‌کند و رنج به منبعی برای هویت بدل می‌شود—پدیده‌ای به نام «مازوخیسم عاطفی». به همین دلیل ویرانه‌ای که شکایتش را داریم، پناهگاهی امن می‌شود. به نظرتان غم چطور مرز میان کلبه و ویرانه را محو می‌کند؟

راهکار:

غم گاهی تنها مهمان وفاداری است که ماندنش کلبه را معنا می‌بخشد؛ وقتی حتی او نباشد، ویرانه دیگر حتی ویرانه هم نیست، هیچ است. این جدال تنهایی با هم‌نشینیِ درد، قلب ماجراست.