چرا گاهی آرزو میکنیم دروغ بشنویم؟:
پدیده‌ای به نام «ناهماهنگی شناختی» (Cognitive Dissonance) دقیقاً همین تناقض را توضیح می‌دهد: ذهن ما از پذیرش دو واقعیت متضاد (مثلاً «این رابطه سمی است» و «من عاشقم») رنج می‌برد و برای کاهش این رنج، ترجیح می‌دهد واقعیت اول را انکار کند. جالب اینجاست که در آزمایش‌های کلاسیک فستینگر، افرادی که برای دروغ گفتن پول کمی گرفته بودند، بیشتر از بقیه دروغ خود را باور کردند. یعنی ذهن برای توجیه تناقض، خودش را فریب می‌دهد. سوال اینجاست: آیا ترجیح می‌دهی در آسایش یک دروغ زندگی کنی یا در سختی یک حقیقت؟
راهکار:
این جمله به یک مکانیزم دفاعی روانی به نام «انکار» اشاره دارد. وقتی حقیقت دردناک‌تر از دروغ باشد، ذهن ترجیح می‌دهد فریب را باور کند. برای خروج از این چرخه، می‌توانی از خودت بپرسی: «اگر این دروغ نباشد، بدترین سناریوی ممکن چیست؟» سپس برای آن سناریو برنامه‌ریزی کن. پذیرش حقیقت، هرچند تلخ، قدرت کنترل را به تو برمی‌گرداند.