دلشکستگی از آرزوی برآورده شده دیگران:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که 'نظریه جهانهای ممکن' در ذهن ما باعث میشود سناریوهای جایگزین را تصور کنیم. وقتی میگویید 'خودم آرزو کردم'، در واقع دارید یک جهان موازی میسازید که در آن شما خوشحالید. اما واقعیت این است که مغز برای کاهش پشیمانی، داستان 'هیچ گلهای نیست' را میبافد. آیا این داستان واقعاً به التیام کمک میکند؟
راهکار:
این متن نشاندهنده تناقض انسانی است: از یک سو آرزوی خوشبختی برای دیگری، از سوی دیگر درد نرسیدن به او. شاید این 'هیچ گلهای نیست' دروغی است که مغز برای بقا میگوید. پذیرش این تناقض، خود نوعی رشد است.