چرا بعضی آرزوها باید آرزو بمانند؟:
مغز، دوپامین را بیش از لحظهٔ رسیدن، در مرحلهٔ انتظار آزاد میکند؛ به همین دلیل تحقق آرزو میتواند تهیکننده باشد، نه پرکننده. در روانشناسی، «آرزوی باقیمانده» مثل قطبنما عمل میکند: جهت میدهد بیآنکه به مقصد برسد. پارادوکس اینجاست که بعضی خواستهها فقط تا وقتی زندهاند که خواسته بمانند.
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور خواند که آرزو همیشه جای رسیدن نیست؛ گاهی یک حالت ذهنی است که به زندگی معنا میدهد. اگر همه آرزوها محقق شوند، ممکن است نقش قطبنمای درونیشان را از دست بدهند. پس میتوان به جای فکر کردن به «چرا نشد»، پرسید این آرزو چه چیزی درباره ارزشها و مسیر من نشان میدهد و همان را به قدم بعدی تبدیل کرد.