وقتی آدمها به جای مال هم شدن، آرزوی هم میشوند:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «ابژهی انتقالی» وجود دارد که در آن فرد یا رابطهای دور از دسترس، نه به عنوان یک واقعیت، بلکه به عنوان یک نماد یا آرزو در ذهن ما جایگزین میشود و گاه تأثیرش از حضور فیزیکی هم قویتر است. این فرآیند چگونه میتواند هم زنجیر باشد و هم محافظ؟
راهکار:
میتوان این نگاه را بازآفرینی کرد: گاهی همین «آرزو»ها برای هم ماندن، نیروی محرکهای قویتر از «مال هم شدن» میسازند و رابطه را از حالت ایستا خارج میکنند.