شعر تنهایی شهریار: آرزوی بینیازی در دیار بییار:
آیا میدانستید حس تنهایی مزمن سطح هورمون کورتیزول را تا ۵۰٪ افزایش میدهد و خطر مرگ زودرس را همرده با استعمال ۱۵ نخ سیگار در روز بالا میبرد؟ این بیت شهریار دقیقاً به معمای روانشناختی «درمانناپذیری تنهایی ساختاری» اشاره دارد: وقتی حمایت اجتماعی غایب است، مغز برای بقا خودکفایی افراطی را انتخاب میکند. آیا جامعهی مدرن دارد همان دیار بییار را میسازد؟
راهکار:
شهریار در این بیت به جای آرزوی کمک، آرزوی بینیازی میکند؛ انگار که بهترین دفاع در برابر ناامیدی، خودکفایی است. اما شاید پیام عمیقتر این باشد: جامعهای که در آن کسی یار کسی نیست، نیازمند بازسازی همبستگی است.