آرزوی ایران بدون داغ

کاش ایران مادر داغ دار نداشت؛ آرزویی برای ۱۴۰۴:

در روانشناسی اجتماعی، پدیده‌ای به نام «سالگرد تروما» وجود دارد: مغز ما تاریخ فجایع جمعی را دقیق‌تر از جشن‌ها ذخیره می‌کند و با نزدیک شدن آن، سطح کورتیزول بالا می‌رود. به همین دلیل برخی ملت‌ها آیین‌های پاکسازی تقویم دارند، مثل سوزاندن نمادین برگ‌های یک ماه. آیا جامعه ما چنین آیینی برای بازپس‌گیری «دی» دارد؟

راهکار:

این جمله، زخم مشترک یک نسل را از زبان تقویم فریاد می‌زند. جالب اینجاست که «دی» در اسطوره‌های ایرانی، ماه زمستان و تیرگی نیست، بلکه به «پدر» و بخشندگی گره خورده. شاید آرزوی شاعر، بازگرداندن این ماه به ریشه نیک خود است: ماهی که جای داغ مادر، عاطفه پدر را جاری کند.