آرزوی آمدن

دلتنگی در دنیای بی‌صدا: آرزوی آمدن تو:

در روانشناسی، «اثر زیگارنیک» می‌گوید ذهن ما کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به یاد می‌آورد. یک دیدار تحقق‌نیافته، یک آغوش ناتمام، برای همیشه در حافظه زنده می‌ماند و هر بار با مرور آن، همان درد اولیه تکرار می‌شود. این متن دقیقاً همان حسرت ناتمام را به تصویر می‌کشد. به نظر شما چرا مغز ما طوری طراحی شده که نرسیدن‌ها را بیشتر از وصال نگه می‌دارد؟

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: نبودنت در لحظه‌ی آمدن، شاید از بین‌رفتن آن آرزو نبود، بلکه تبدیلش به حسرتی جاودانه بود. گاهی نرسیدن‌ها، خود شکلی از ماندگاری‌اند.