اگر فردا بمیری؛ اولین آرزوی من: زودتر فردا شود:
روانشناسی به این واکنش میگوید «طنز سیاه»؛ طبق «نظریه مدیریت وحشت»، وقتی ذهن با یادآوری مرگ مواجه میشود، دو سپر فعال میکند: انکار یا برجستهسازی. آرزوی رسیدنِ زودترِ فردا، یک وارونگی شناختی است که اضطراب را به بازی میگیرد. جالبتر اینکه در «پارادوکس اپیکور»، تا وقتی مرگ هست ما نیستیم؛ پس ترس از مرگ در واقع ترس از تصورش است، نه خودش.
راهکار:
این جمله یک شوخی تلخ است، نه یک خواسته واقعی. میتوانی آن را به گفتوگو تبدیل کنی: «حالا که فردا اینقدر نزدیک است، امروز را چطور زندگی میکنی؟» این بازتعریف، تناقض را از مرگ به زندگی برمیگرداند.