عروسی که هرگز به آینه نرسید: شعر تقدیر:
در روانشناسی، مفهوم «خود آرمانی» یا آن تصویر کامل و دستنیافتنی از خودمان وجود دارد. این شعر، دقیقاً تصویری از یک «خود آرمانی ناتمام» است که هرگز فرصت دیدن و تحقق خود را پیدا نمیکند. آیا این حس یک آرزوی محققنشده است یا ترس از دیدن حقیقت خود؟
راهکار:
این متن را میتوان به عنوان یک «تصویر شعری ناتمام» در نظر گرفت. یک گام خلاقانه بعدی این است که بپرسیم: «اگر این لباس سپید، بر تنِ تقدیرِ دیگری پوشیده میشد، داستانش چه میشد؟» و یک بیت یا جمله در پاسخ به آن بنویسیم. این کار، تصویر اولیه را به یک دیالوگ یا داستان کوچک تبدیل میکند.