عرضه نداشتن

آدم‌ها را حیف نکنید؛ ذوق و عشقشان را:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد وقتی کسی با تمام وجود عشق و ذوقش را به دیگری هدیه می‌کند، سیستم پاداش مغز همانند وابستگی شیمیایی فعال می‌شود؛ یعنی احساساتِ بخشیده‌شده بخشی از هویت او می‌شوند. پس اگر ناشیانه پس زده شود، نه فقط دلتنگی، بلکه سردرگمی شناختی و بحران خودارزشی ایجاد می‌کند. به همین دلیل، «حیف کردن» یک استعاره‌ی احساسی نیست، یک مکانیزم عصبی است. آیا تجربه کرده‌اید که بی‌پاسخی به محبت، سنگین‌تر از خود جدایی است؟

راهکار:

نگاه کن: «حیف کردن» یعنی کسی ارزش چیزی را نمی‌داند. شاید این جمله در واقع دعوتی است به خودآگاهی؛ آدم‌ها را رها کن تا کسی پیدا شود که بلد باشد ذوقشان را جواب بدهد.