آرامش جان منی: راز احساس امنیت در عشق واقعی:
از دیدگاه علوم اعصاب، «آرامش جان منی» یک استعاره شاعرانه نیست، یک واقعیت بیولوژیک است. پژوهشها نشان میدهند که حضور شریک عاطفی، ترشح کورتیزول (هورمون استرس) را تا ۴۰٪ کاهش میدهد و مدارهای هشدار مغز (آمیگدال) را تقریباً خاموش میکند. مغز شما تماس با معشوق را مانند یک پناهگاه امن رمزگذاری میکند. سوال تأملبرانگیز: اگر این حس فقط یک واکنش شیمیایی است، آیا عشق یک درمان واقعی است یا صرفاً مسکنی قوی؟
راهکار:
این احساس شگفتانگیز که کسی آرامش جان شماست، در واقع بازتابی از امنیت درونی خودتان است؛ روانشناسان معتقدند ما اغلب آرامشی را که در حضور دیگری تجربه میکنیم، به او نسبت میدهیم، در حالی که آن آرامش از توانایی خود ما برای اعتماد و دلبستگی سالم نشأت میگیرد. بنابراین، به جای آنکه او را «منبع» آرامش بدانید، میتوانید اینگونه نگاه کنید: شما آنقدر قوی هستید که اجازه میدهید حضور کسی، قلعه درونیتان را امنتر کند.