نوازش روح با صدا و تپش قلب با نگاه معشوق:
صدای انسان تنها محرکی است که پیش از تولد، از هفته ۱۸ بارداری توسط جنین درک می‌شود؛ به همین دلیل فرکانس صدای معشوق می‌تواند مستقیم عصب واگ را فعال کند و ضربان قلب را آرام‌تر از هر موسیقی کند. از سوی دیگر، تماس چشمی پایدار باعث ترشح اکسی‌توسین و حتی هم‌زمان‌سازی ریتم قلب دو نفر می‌شود؛ پژوهشی در سال ۲۰۱۶ نشان داد زوج‌ها هنگام نگاه متقابل، امواج مغزی‌شان به‌طرز قابل اندازه‌گیری هم‌فاز می‌شود. پس این متن فقط استعاره نیست؛ یک واکنش عصبی واقعی را توصیف می‌کند.
راهکار:
این توصیف در روان‌شناسی عشق به «پناه‌گاه امن» نزدیک است: مغز با شنیدن صدای معشوق و دیدن نگاهش، ترشح کورتیزول را کاهش می‌دهد و ضربان قلب را از حالت تهدید به هیجان تبدیل می‌کند. به همین دلیل تمام آرامش جسم و روح در وجود او خلاصه می‌شود.