خستگی از انسانیت و آرزوی نخل شدن در بین الحرمین:
نخل در قرآن ۲۲ بار ذکر شده و یکی از معدود درختانی است که تمام اجزایش برای انسان مفید است. جالب اینکه نخل برخلاف انسان، ریشههایش را تا عمق ۲۰ متری میفرستد تا در بیابان زنده بماند. انگار فرار از مسئولیتهای انسانی نیست، بلکه آرزوی ریشهای محکم در جایی که همه چیز مقدس است. آیا واقعاً میتوان از «بودن» خسته شد یا از «معنای بودن»؟
راهکار:
این حس عمیقاً انسانی است و نخل در فرهنگ اسلامی نماد استقامت و تواضع در برابر خداوند است. شاید بتوان این آرزو را به دعایی برای سکون قلب در شلوغیهای زندگی تبدیل کرد؟