زندگی در سکوت؛ غم مثل موسیقی بی‌صدا:
در آزمایش‌های محرومیت حسی، مغز در سکوت مطلق شروع به ساختن صداهای توهمی می‌کند؛ قشر شنوایی به کمبود ورودی با فعالیت خودانگیخته پاسخ می‌دهد. غم هم وقتی کلام ندارد، دقیقاً همین‌طور درونی می‌شود: یک موسیقی بی‌صدا که شنونده‌اش فقط خودِ فرد است. در موسیقی، سکوت بین نت‌ها به‌اندازه نت‌ها معنا دارد. سکوت شما چه نتی می‌سازد؟
راهکار:
این تصویر، غم را نه به‌عنوان دشمن، بلکه به‌عنوان یک اتاقِ آکوستیک نشان می‌دهد: سکوت، صدای بیرونی را حذف می‌کند تا صدای اصلی خودت شنیده شود. یک تمرین: همین جمله را ضبط کن، بعد بدون کلام فقط با یک آهنگ بی‌کلام ترکیب کن؛ اگر غم «موسیقی بی‌صدا»ست، نسخه‌ی صدادارش می‌تواند به یک قطعه‌ی کوتاه تبدیل شود.