رهایی از انتظار و بی‌توقعی از دیگران:
در روانشناسی شناختی، انتظار نوعی پیش‌بینی مغز است که شکست آن مدار درد اجتماعی را فعال می‌کند؛ یعنی مغز بی‌توجهی دیگران را شبیه آسیب فیزیکی پردازش می‌کند. از منظر رواقی‌گری، رنج از فاصلهٔ میان انتظار و واقعیت زاده می‌شود نه از خود رویداد. این جمله عملاً دو منبع خطای پیش‌بینی را حذف می‌کند: انتظار کشیدن برای دیگری و توقع داشتن از او.
راهکار:
این جمله را می‌توان از زاویهٔ «مرز روانی» دید: تو داری اعلام می‌کنی منابع عاطفی‌ات را فقط صرف چیزهایی می‌کنی که کنترلشان دست خودت است. چنین موضعی شبیه اصل اول رواقی‌گری است؛ رنج وقتی کم می‌شود که دایرهٔ توجه را از دیگران به انتخاب‌های خودت برگردانی.