امید؛ آرامش جان در سختیها:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد امید دقیقاً مثل یک مسکن طبیعی عمل میکند: سطح کورتیزول (هورمون استرس) را تا ۲۳٪ کاهش و دوپامین را افزایش میدهد. مغز در زمان امید، مدارهای پاداش را فعال میکند، انگار که دیگر به آرامش رسیدهای. این یعنی امید نه یک خیالپردازی، بلکه یک مکانیزم بقای تکاملی است. پس امید توهم نیست – داروی ضد درد ذهن است. آیا امید یک مهارت است یا یک هدیهٔ ناخودآگاه؟
راهکار:
امید مثل لنگر در طوفان است، نه فرار از طوفان. بهجای انتظار برای پایان سختی، در دل آن لنگر بینداز.