آرام بخش بودن مرگ

نسل ما، گولوله و آرامشی که نیست:

در نوروساینس به این پدیده می‌گویند «خوددرمانی با بیش‌انگیختگی»؛ وقتی مغز مدت‌ها در اضطراب بالا غرق باشد، محرک‌های مهیب (حتی خطرناک) مسیر دوپامین را فعال می‌کنند و حس «آرامش» کاذب می‌دهند. در جنگ جهانی اول سربازان به خشونت معتاد می‌شدند چون آدرنالین تنها چیزی بود که دردِ بی‌حسی را می‌درید. پرسش: آیا واقعاً دنبال آرامشیم یا فقط هیجانِ پایان؟

راهکار:

این جمله را می‌شود وارونه خواند: کسی که به گولوله می‌گوید آرام‌بخش، از «زنده بودنِ بی‌وقفه» خسته شده، نه از زندگی؛ پس دارویی که لازم دارد آرامش واقعی است، نه پایان.