دنیا عوض نشد، فقط پیرهن عوض شد؛ شعری تاملبرانگیز:
مغز ما برای صرفهجویی در انرژی، تغییرات کند را نادیده میگیرد. طبق پژوهشهای عصبشناختی، ما فقط وقتی متوجه تغییر میشویم که اختلاف از «آستانه تمایز حسی» عبور کند. مثلاً اگر هر روز ۰.۱ میلیمتر از موهایتان کم شود، تا یک ماه بعد متوجه نمیشوید. شعر دقیقاً به این پدیده اشاره دارد: دنیا در حال پوستاندازی خاموش است، اما ما فقط تعویض پیرهن را جشن میگیریم.
راهکار:
از نگاه روانشناسی شناختی، ما در دام «نقص توجه به تغییر تدریجی» میافتیم. دنیا مدام در حال تغییر است (گرمایش زمین، فرسایش کوهها، جابجایی قارهها)، اما مغز ما فقط تفاوتهای ناگهانی را ثبت میکند. شاید «پیرهن» نماد همان معدود تغییرات کمعمقی است که توانسته از فیلتر ذهنی ما عبور کند. پس آرامش شعر از این میآید که تغییر واقعی را ندیده، نه اینکه نبوده است.