عوض نکردن آدمها

ما رفیق اول راه را با تازه‌وارد عوض نمی‌کنیم:

مطالعه‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز انسان به «آشنا» پاداش می‌دهد؛ دیدن چهره‌های آشنا حتی بدون خاطره مثبت، فعالیت هسته اکومبنس را بالا می‌برد و گزینه‌های تازه را تهدیدآمیزتر پردازش می‌کند. پس «عوض نکردنِ» همراهِ اول راه گاهی نه انتخابِ آگاهانه، که سوگیریِ تکاملیِ بقاست. آیا این وفاداری است یا فقط امنیتِ تکرار؟

راهکار:

این جمله را میتوان از زاویه دیگری هم دید: همراه اول راه فقط یک آدم نیست، بخشی از هویت و خاطرات ماست. گاهی کنار نماندن با او به معنی جایگزینی نیست، بلکه یعنی هر دو مسیرتان برای ادامه زندگی باید جدا شود.