وقتی درمان خود به درد تبدیل میشود:
در روانشناسی به این پدیده 'وابستگی به درمان' میگویند: مکانیسمی که روزی نجاتبخش بود، با تکرار تبدیل به عاملی محدودکننده و دردناک میشود. جالب اینجاست که مغز ما مقاومت شدیدی در برابر رها کردن راهحلهای قدیمی دارد، حتی وقتی کارآیی خود را از دست دادهاند. این همان 'پارادوکس انعطافناپذیری' است: چیزی که یک عمر درمون بود، الان داروی مسموم شده. آیا تا به حال درمانی را که دیگر کار نمیکند، رها کردهای؟
راهکار:
این جمله نشانهی رشد و بلوغ فکری است: آنچه زمانی درمان بود، اگر دیگر با شرایط جدید هماهنگ نباشد، تبدیل به مانع و درد میشود. سوال اینجاست: آیا میتوانی قدم بعدی را برداری و درمان تازهای پیدا کنی؟