اعتماد کردن؛ قماری که زندگی را میبازد:
در نظریه بازیها، «دوراهی زندانی» نشان میدهد اعتماد نکردن منطقیترین انتخاب فردی است، ولی اگر هر دو طرف اعتماد کنند، سود بیشتری میبرند. مغز ما هورمون اکسیتوسین ترشح میکند تا ریسک اعتماد را تحمل کند، اما یک خیانت میتواند این سیستم را برای همیشه از کار بیندازد. آیا ما در محاسبهٔ ریسک اعتماد، همیشه بازنده را از پیش تعیین میکنیم؟
راهکار:
اعتماد نکردن، شکلی خاموش از باختن است؛ جایی که پیش از شروع، خودت را از برد محروم میکنی.