بزرگترین اشتباه هر آدمی: اعتماد کردن یا مکانیزم بقا؟:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد هورمون اُکسیتوسین آستانه اعتماد را بالا میبرد، اما در افراد بدبین، بادامه مغز چهرههای خنثی را تهدیدآمیز پردازش میکند. به همین دلیل بعد از یک خیانت، مغز وارد خطای تعمیم میشود: یک شکست را به همه تعمیم میدهد تا از تکرار درد جلوگیری کند. بازی اعتماد در اقتصاد رفتاری هم نشان میدهد بدون اعتماد اولیه، همکاری شکل نمیگیرد و هر دو طرف ضرر میکنند.
راهکار:
اعتماد همیشه هم خطا نیست؛ مغز انسان برای بقا به همکاری و اعتماد اجتماعی وابسته است. درد خیانت در واقع هزینهای است که برای این ظرفیت میپردازیم، نه دلیل حذف آن. بعد از شکست، ذهن دچار خطای تعمیم میشود و یک تجربه را به همه تعمیم میدهد؛ در حالی که مسأله اصل اعتماد نیست، بلکه نبودِ مرز و ارزیابی تدریجی است.