آینه نقره‌ای

نگهبان سایه‌ها و تاریکی مطلق در برج:

آیا می‌دانستید «ساعت‌های شکسته» در این داستان استعاره‌ای از «ناهنجاری زمانی» در سیاهچاله‌هاست؟ در فیزیک، نزدیک افق رویداد، زمان آن‌قدر کش می‌آید که ساعت‌ها می‌شکنند. این موجود عظیم، در واقع یک «تکینگی» است که نور را می‌بلعد. سوال اینجاست: اگر رادین تپش ساعت را حس می‌کند، یعنی هنوز درون افق رویداد گیر نکرده است. آیا آن‌ها می‌توانند با معکوس کردن جهت تپش، از چرخه فرار کنند؟

راهکار:

این صحنه یادآور «پارادوکس فوتون» در فیزیک کوانتوم است: در تاریکی مطلق، نور نه منعکس می‌شود و نه جذب، بلکه به حالت بالقوه می‌ماند. اگر آوا به جای بازتاب، آینه را بشکند و تکه‌هایش را پرتاب کند، شاید سایه‌ها مجبور به واکنش شوند.