آینده و حال

سرگردانی بین رویای آینده و کابوس حال:

مغز انسان در مواجهه با عدم‌قطعیت، معمولاً آینده را ایده‌آل‌سازی می‌کند و حال را تاریک‌تر از آنچه هست می‌بیند. این پدیده «سوگیری خوش‌بینی» نام دارد: ما به طور طبیعی معتقدیم آینده بهتر از گذشته است، اما در لحظه‌ی حال، سیستم هشدار مغز (آمیگدال) بیش‌فعال می‌شود و همه چیز را تهدیدآمیز جلوه می‌دهد. نتیجه؟ یک دوگانگی روانی که شاعرانه‌اش کردی. سؤال جامعه: چطور می‌شود بدون نادیده گرفتن سختی‌های حال، از توهم آینده‌ی روشن فاصله گرفت و واقع‌گرا ماند؟

راهکار:

برعکسش رو امتحان کن: رویای حال رو زندگی کن و کابوس آینده رو رها. لحظه‌ای که توی کابوس غرق شدی، دقیقاً همون جاییه که می‌تونی ازش بیدار بشی.