آینده گردشگری ایران

رویای شهرهای ایران؛ بندرعباس، کیش و شیراز چه می‌توانستند بشوند؟:

در دهه ۱۹۶۰، دبی از بندرعباس هم فقیرتر بود؛ اقتصادش بر مروارید و ماهیگیری می‌چرخید. نفت در ۱۹۶۶ پیدا شد، اما تحول واقعی با تأسیس بندر جبل‌علی و منطقه آزاد در دهه ۱۹۸۰ رقم خورد؛ یعنی تصمیم‌های نهادی، نه موهبت جغرافیایی. برعکس، بنادر ایرانی به دلیل تحریم‌ها و اقتصاد دولتی نتوانستند به همان زنجیره‌ی لجستیک جهانی وصل شوند. پس «می‌توانست» جمله‌ی حسرت نیست؛ گزاره‌ی علم سیاست‌گذاری است. حالا سؤال این است: نسخه‌ی بهبودیافته‌ی همین جغرافیا، نه کپی دبی، چه شکلی می‌تواند باشد؟

راهکار:

یک گام جذاب، تبدیل این حسرت به نقشه‌ی راه است: برای هر شهر یک مزیت منحصربه‌فرد بنویسید؛ مثلاً ظرفیت لجستیکی بندرعباس، طبیعت کیش، تاریخ شیراز و صنعت اصفهان. سپس با یک مانع تاریخی واقعی مثل تحریم یا اقتصاد دولتی مقایسه کنید تا بحث از «کاش» به «چطور» برسد.