بهشت یعنی با او بودن؛ حتی اگر آنجا جهنم باشد:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهد وقتی پای عاطفه در میان باشد، «قشر اوربیتوفرونتال» ارزشگذاری محیط را بر اساس حضور فرد مهم بازنویسی میکند؛ یعنی حتی محرکهای منفی هم با همراهی معشوق بهعنوان پاداش کد میشوند. این فقط استعاره نیست؛ آمیگدال تهدید را کمرنگتر و مسیر دوپامین را فعالتر میکند. پژوهش «آژن و همکاران» نشان داده حضور شریک عاطفی، تجربه درد فیزیکی را هم کاهش میدهد. آیا بهشت/جهنم فقط برچسبی است که مغز به «همراهی» میزند؟
راهکار:
این جمله را از زاویهای دیگر ببین: اگر کسی نباشد که دوستش داری، بهشت هم میتواند سردترین جای دنیا باشد. پس «مکان» تعیینکننده نیست؛ «آدم» است. یک تمرین خلاقانه این است: سادهترین جایی را که با او بودی در ذهن بیاور و فقط آن لحظه را توصیف کن؛ همان توصیف، معنای جمله را عمیقتر میکند.