عمرم را به پایت میریزم

جان و عمرم به پایت: نهایت فداکاری عاشقانه:

در نوروساینس، عشق پرشور بخش قشر پیش‌پیشانی مغز را که مسئول ارزیابی هزینه-فایده بلندمدت است، کم‌فعالیت می‌کند. به همین دلیل، ایده‌ی «ریختن همه عمر» در یک لحظه، از نظر زیستی یک محاسبه‌ی معیوب نیست، بلکه یک وضعیت شیمیایی است: دوپامین و اکسی‌توسین، آینده را بی‌ارزش و لحظه را بی‌نهایت می‌کنند. حالا بگو ببینم، آیا عاشق‌ترین آدم‌ها بهترین معامله‌گران بلندمدت هم هستند یا برعکس؟

راهکار:

این جمله را مثل یک معامله‌گر نگاه کن: تو باارزش‌ترین داراییت یعنی «عمر محدود» را یکجا پیشنهاد می‌کنی. اما در روانشناسی عشق، سرمایه‌گذاری تدریجی و پایدار، از ایثار آنی اثرگذارتر است. عشق عمیق شاید نه ریختن همه‌ی جان در لحظه، که نگه‌داشتن روزبه‌روزِ آن برای کسی باشد که ارزش ممتد بودنت را می‌فهمد.