عمر کوتاه و انتظار برای درست شدن ایران:
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند مغز در بلاتکلیفی مزمن، دوپامین را نه از رسیدن، بلکه از خودِ انتظار دریافت میکند و همین چرخه به فرسودگی تصمیم و افسردگی منفعل منجر میشود. از منظر تاریخی، جوامعی که روایت نجات را به آیندهای مبهم موکول میکنند، در مقایسه با جوامع مبتنی بر پروژههای کوچک زمان حال، سرعت بازسازی اجتماعی کمتری داشتهاند. اگر انتظار نوعی عادت عصبی باشد، آیا هنوز در دست ماست؟
راهکار:
شاید «ایران درستشده» یک مقصد ثابت نیست؛ هر نسل نسخهی خودش را از «درست شدن» میسازد. اگر منتظر نسخهی نهایی بمانیم، لحظههای قابل ساختن همین حالا را از دست میدهیم.