عمر بیهوده گذشت

پشیمانی از عمری که در عشق بیهوده گذشت:

جالب است بدانید که هورمون دوپامین در عشق‌های پرشور، همان مدارهای پاداش مغز را فعال می‌کند که در اعتیاد به مواد مخدر. یعنی «دست خودم نبود» یک توضیح شیمیایی هم دارد! اما آیا انسان می‌تواند با آگاهی از این فرآیند، انتخاب آگاهانه‌تری داشته باشد؟

راهکار:

این بیت رو می‌شه از زاویه‌ی «تقدیر در برابر انتخاب» دید: شاید اون «مهر» که نشست، سرنوشت نبود، بلکه الگوی تکراری دلبستگی‌های ناآگاهانه‌ست. آیا می‌شود با شناخت این الگو، مسیر تازه‌ای برای معنادار کردن بقیه‌ی عمر ساخت؟