عمیقترین چیزها بهآرامی میآیند؛ نشانههای آرامش و عمق:
در علوم اعصاب، میلینهشدن آکسونها که پایهی هر مهارت عمیق است، سالها طول میکشد؛ یادگیری سریع فقط مسیرهای سطحی و شکننده در مغز میسازد. در فیزیک نیز سامانههای پیچیده برای تعادل، مسیرهای کند و پلکانی را طی میکنند؛ تغییر ناگهانی به ناپایداری میرسد. پس آیا شتابزدگی اصلاً عمق میسازد؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی دیگری هم دید: عمقِ یک تجربه نه از سرعتِ رسیدن، بلکه از میزان حضوری که در مسیر داشتهای ساخته میشود.