آمدن سراغت فقط وقت تنهایی

رفاقت یک‌طرفه؛ آدم‌ها فقط وقت تنهایی می‌آیند:

در روان‌شناسی اجتماعی، تنهایی مثل گرسنگی یک سیگنال زیستی است و مغز را به جست‌وجوی تماس فعال می‌کند؛ از همین رو افراد در حال بد بیشتر سراغ دیگران می‌روند. اما «پارادوکس حمایت» این است: رابطه را نه تماسِ وقت نیاز، بلکه حضورِ وقتِ بی‌نیازی پایدار می‌کند. کدام را بیشتر دیده‌اید؟

راهکار:

بازنویسی واقع‌بینانه‌تر: «بعضی آدم‌ها فقط وقت نیازشان سراغ تو می‌آیند»؛ همین جمله فیلتر خوبی برای شناخت رابطه‌های یک‌طرفه است، بدون اینکه همه را به یک چوب برانیم.