آمدن ناگهانی

آمدن و رفتن ناگهانی اما ماندن در قلب:

ذهن انسان طبق «اثر زایگارنیک» کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد. آمدن ناگهانی و رفتن بی‌خداحافظی دقیقاً همان ناتمامی‌ای را ایجاد می‌کند که باعث می‌شود آن شخص در حافظه‌ات «بماند». عشق ناتمام، کامل‌ترین خاطره‌ها را می‌سازد.

راهکار:

این بیت کوتاه رو میشه به یک شعر دو خطی گسترش داد: «آمدی ناگهان، رفتی ناگهان / اما ماندنت از رفتنت ماندگارتر». پیشنهاد میدهی ادامه‌اش چطور باشد؟