فلسفه گریه نوزاد و شستن مرده؛ چرا دنیا قشنگ نیست؟:
نوزاد با گریه نمیگوید دنیا زشت است؛ اولین گریه عمدتاً بازتاب تغییر مسیر خون از جفت به ریه و باز شدن آلوئولهاست. اگر نوزاد گریه نکند، تیم پزشکی مداخله میکند، چون سکوت همان خفگی است. شستن مرده هم در ایران باستان و مصر، پیش از پاکیزگی، یک آیین گذار بوده: آب نماد بازگشت به پاکی آغازین و شستن، جداسازی از آلودگی نه جسم بلکه تقدیر است. در هر دو لحظهی ورود و خروج، آب و هوا نقش کلیدی دارند. آیا اشک را درد میخوانیم یا روشنشدن ریه؟
راهکار:
بازتعریف: گریه نوزاد نشانهی زشتی دنیا نیست، بلکه اولین تلاش ریه برای نفس کشیدن است. شستن مرده هم در بیشتر فرهنگها آیین گذار است، نه دلیل کثیفی جهان؛ گویی هر دو لحظهی ورود و خروج، نیازمند عبور از آب و هوا هستند. این جمله را میتوان اینطور خواند: انسان بین دو تطهیر زندگی میکند، نه بین دو زشتی.