سکوت در غم زیاد: چرا گریه نمیکنیم؟:
بر اساس نظریهٔ پلیواگال، غم شدید نه سیستم جنگ و گریز، بلکه کهنترین سیستم عصبی پشتی-واگی را فعال میکند؛ نتیجه بیحرکتی، خاموشی و سکوتی سنگین است. در افسردگی عمیق، افت دوپامین در مسیرهای حرکتی مغز، گفتار را منجمد میکند. جالب اینجاست که این سکوت برای اطرافیان از گریه هشداردهندهتر است. چرا فریاد خاموش همیشه دیرتر شنیده میشود؟
راهکار:
این خاموشی در برابر غم سنگین، یک واکنش زیستی کهن به نام «فریز» است؛ بدن برای جلوگیری از فروپاشی، وارد حالت بقای سکوت و بیحرکتی میشود. سکوت تو نشانهٔ شکست نیست، نشانهٔ عمق فشاری است که حتی واژهها را هم فلج میکند.