تنها انسان است که عجله میکند؛ راز آرامش جهان:
از منظر علوم اعصاب، انسان تنها گونهای است که به دلیل رشد قشر پیشپیشانی، درگیر «سفر ذهنی در زمان» میشود: بازسازی گذشته و شبیهسازی آینده. دقیقاً همین توانایی که تمدن را ساخت، منبع بیپایان نگرانی مزمن و شتاب هم هست. در طبیعت، حیوانات فقط به تهدیدهای «اکنون» واکنش نشان میدهند و به محض رفع خطر، فیزیولوژی آنها به حالت پایه برمیگردد. ما اما با فکر کردن به فردا، هورمونهای استرس را بیوقفه ترشح میکنیم. انگار بهای خودآگاهی، از دست دادن آرامش غریزی است.
راهکار:
این حس که فقط انسان در آرامش جهان اخلال ایجاد میکند، یک خطای شناختی رایج به نام «انسانمحوری» است. در واقع، تمام موجودات زنده لحظاتی از تنش و تقلا برای بقا دارند، فقط ما آن را «عجله» و «نگرانی» معنا میکنیم. دفعه بعد که این تضاد را حس کردی، به این فکر کن که شاید این شتاب، همان نسخه انسانی بالزدن مرغ مگسخوار برای زنده ماندن است، نه یک نقص جداگانه.