زیبایی در عشق؛ چرا معشوق برای عاشق بینظیر است؟:
مغز آدمی در عشق، قشر پیشانی-حدقهای را فعال میکند و قضاوت زیبایی را به سیستم پاداش گره میزند؛ یعنی چشم نیست که میبیند، دوپامین است که قضاوت میکند. در تصویربرداری مغز، دیدن چهرهٔ معشوق همان مناطقی را روشن میکند که برندهشدن یا خوردن شکلات فعال میکند. این سوگیری «هالهٔ عاطفی» حتی ادراک تقارن صورت را تغییر میدهد؛ همان چهره برای دیگران معمولی است، اما برای ذهن عاشق، ممتاز. پس زیبایی کیفیت شیء نیست، نقشهای است که مغز برای بقای ژن ترسیم میکند.
راهکار:
این نگاه را میتوان معکوس کرد: بهجای «چون دوست دارم، زیباست»، بگو «چون زیباست، دوست دارم»؟ در واقع ذهن اول دلبسته میشود و بعد برای همان آدم دلیل میسازد. برای عمق دادن به این حس، یک خاطرهٔ حسی از او بنویس؛ مثلاً «صدایش برای من مثل آرامش است».