تحلیل طنز علاقه عراقچی به مذاکره و رفتار پسرها:
در روانشناسی، «اصل کمیابی» می‌گوید هر هدفی که دست‌نیافتنی‌تر به نظر برسد، برای مغز ارزشمندتر می‌شود؛ به همین دلیل تعقیب‌کننده بعد از رسیدن اغلب انگیزه‌اش افت می‌کند. در تاریخ دیپلماسی هم مذاکرات طولانی مثل وین، بیشتر از نتیجه، به خودِ فرایند چانه‌زنی اعتیاد ایجاد می‌کند. سوال: اصرار او نشانه علاقه است یا اعتیاد به بازیِ تعقیب؟
راهکار:
این فقط مخصوص پسرها نیست؛ مغز انسان در حالت تعقیب هدف، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند و سختی مسیر را به اشتباه «ارزش» می‌بیند. پس وقتی کسی برای رسیدن به تو خودش را به آب و آتش می‌زند، قبل از تحت تأثیر قرار گرفتن بپرس: او عاشق خودِ توست یا عاشق هیجانِ رسیدن؟