علی شریعتی و عشق

نامه پارادوکسی علی شریعتی به عشقش:

مغز در عشق متناقض دو ناحیه را همزمان فعال می‌کند: قشر پیش‌پیشانی برای تحلیل تضادها و آمیگدال برای ترس از دست دادن. این دو با هم حس «نمی‌توانم تحمل کنم اما بی‌تو نمی‌توانم» را می‌سازند. در واقع، این تناقض مکانیسم بقای دلبستگی است. آیا روابط شما هم این دوگانگی را دارد؟

راهکار:

این پارادوکس عاشقانه را می‌توان با مفهوم «دلبستگی ناایمن مضطرب» در روانشناسی توضیح داد: جایی که فرد هم به حضور و هم به فقدان معشوق وابسته است. پیشنهاد می‌کنم متن را با نگاه به این الگو بازخوانی کنید.