شعر جانسوز علی اکبر(ع)؛ باغی که آفت گرفت:
در آیینهای سوگ، مغزِ داغدیده مرگ فرزند را «ضدتکامل» میخواند؛ چون بقای ژنتیکی والدین قطع میشود. این همان شوکِ پدری است که در «پسر بزرگ نکردم...» موج میزند. از سوی دیگر، در روایتهای کربلا علیاکبر(ع) شبیهترین چهره به پیامبر است؛ پس شهادتش یک داغ دوگانه است: از دست رفتن پسر و آیینهٔ پیامبر. شاید همین دوگانه، سوگ عاشورایی را به یک آیین جمعی برای بازسازی روانی بدل کرده است؟
راهکار:
برای قویتر شدن تصویر، «باغ» میتواند در برابر «بیابان کربلا» قرار بگیرد؛ این تضاد، حسرت پدرانه را به تراژدی جمعی و عرفانی تبدیل میکند.