چرا عکس واقعی زشت از عکس هوش مصنوعی بهتر است؟:
هر عکسِ واقعی، حتی بدترینش، یک «اثرِ نور» است: فوتونهایی که از جسمِ واقعی به سنسور رسیدهاند؛ یک سندِ فیزیکی از «بودن». در عکاسی، این «اَندِکس» مهمتر از زیبایی است. عکس هوش مصنوعی صرفاً میانگینِ آماریِ میلیونها عکس است؛ زیباست اما به هیچ شیءِ واقعی وصل نیست. مغز ما چهرههای کمی ناقص را واقعیتر و گرمتر میبیند چون «اثر درهی اسرارآمیز» با نزدیکشدنِ بیشازحد به واقعیتِ جعلی ایجاد میشود. پس زشتیِ واقعی، امضای هستی است. آیا شما هم حس میکنید عکسهای هوش مصنوعی «هیچجا نبودهاند»؟
راهکار:
این جمله را میتوان برگرداند: یک عکسِ زشتِ واقعی بعدها به گنجینهی خاطره تبدیل میشود چون به یک لحظهی زیستهشده متصل است؛ اما عکس هوش مصنوعی فقط یک تصویر بیجا و بیهویت است. این نگاه، بحث را از زیبایی به «مستند بودن» میبرد.