عقل سلیم و دیوانگی

پارادوکس عاقل و دیوانه در وادی حیرت:

اینجا یک حقیقت روان‌شناختی جالب وجود دارد: مطالعات نشان می‌دهد افرادی که «دیوانگی» را به‌عنوان رهایی از قید عقل می‌بینند، اغلب در تصمیم‌گیری‌های احساسی دچار خطاهای شناختی می‌شوند. اما عقل سلیم همان‌طور که مولانا می‌گوید، «عقل جزوی» نیست؛ نوعی هوش شهودی است که در دل حیرت هم می‌تواند فعال بماند. در واقع، پارادوکس این بیت ریشه در نظریه «عقلانیت محدود» هربرت سایمون دارد: انسان در نبود اطلاعات کامل، گاهی بهتر است دیوانگی را انتخاب نکند. سوال تاو: آیا تا به حال شده در یک بحران، عقل‌تان را از دست بدهید و بعداً بفهمید همان دیوانگی باعث نجاتتان شده؟

راهکار:

این بیت را می‌توان بازنویسی کرد: «در میان حیرت، عاقل‌ترین کسی است که دیوانگی را بهانه نمی‌کند.» چه طور این نگاه را در زندگی روزمره‌ات پیاده می‌کنی؟