عقل و قلب در عشق

عقل و قلب من در تسخیر توست؛ شعر کوتاه عاشقانه:

از منظر عصب‌شناسی، عشق رمانتیک دقیقاً همان مدارهای دوپامین/اکسیتوسین اعتیاد را فعال می‌کند؛ پژوهش‌های fMRI نشان داده‌اند هنگام دیدن معشوق، فعالیت قشر پیش‌پیشانیِ میانی افزایش می‌یابد و مرز بین خود و دیگری موقتاً محو می‌شود. پس «فکرِ تویی» فقط استعاره نیست، بلکه الگوی بازنمایی مغز است. اگر این حالت با اعتیاد هم‌مسیر باشد، آیا عاشقی می‌تواند از جنس وابستگی باشد؟

راهکار:

این بیت را می‌توان برعکس هم خواند: اگر «تو» از فکر و نبضم حذف شود، عقل و قلب فقط کالبدی خالی می‌شوند. سؤال اینجاست: آیا عاشقی یعنی جای خالیِ دیگری را همیشه در خود حمل کردن؟