کاش ما آخرین نسل باشیم: آرزوی انقراض و رنج زندگی:
این آرزو در فلسفه «فایدهگرایی منفی» ریشه دارد: اگر هدف غایی را کاهش رنج بدانیم، انقراض داوطلبانه انسان منطقیترین نتیجه است. دیوید بناتار، فیلسوف، استدلال میکند که «هرگز به دنیا نیامدن» برتر از زندگی است چون رنج را به صفر میرساند. از نظر روانشناختی هم این جمله میتواند «فرافکنی ایثارگرانه» باشد: ذهن درد شخصی را به کل گونه بشر تعمیم میدهد. جالبتر آنکه در زیستشناسی، ژنهای ما طوری برنامهریزی شدهاند که بقا را بر رنج ترجیح دهند—پس این تضاد، تراژدی واقعی است. آیا این آرزو ناشی از همدلی عمیق است یا فقط فریاد دردی شخصی؟
راهکار:
این جمله اغلب نه یک مرگخواهی، که یک اعتراض خاموش است: «انسانبودن آنقدر درد دارد که نمیخواهم کسی دیگر تکرارش کند». شاید این نهگفتن به زندگی، درواقع عمیقترین شکل «بله» گفتن به معنای زندگیای باشد که شایستهاش هستیم.