نامه آخر: خودم را به پایان رساندم، اندوه پایان نداشت:
طبق پژوهشی روی بازماندگان خودکشی از پل گلدنگیت، نزدیک ۹۰٪ گفتند در لحظهی پرش، از تصمیمشان پشیمان شدند. ذهن در بحران دچار «تونلبینی» میشود: غم را دائمی میبیند و راهی جز پایان خود نمییابد. نکتهی تکاندهندهتر: این «خودم را به پایان رساندم» از نظر روانشناختی یعنی من عاملیتم را علیه خود به کار گرفتم، درست همان ارادهای که میتوانست روزی علیه غم بایستد.
راهکار:
این جمله یک پارادوکس عمیق را نشان میدهد: غم ناتمام میماند، اما انسان خودش را تمام میکند. انگار آخرین تصور از کنترل، پایان دادن به خویش است وقتی که نمیتوانی غم را پایان دهی. جالب اینجاست که غم، برخلاف بدن، پدیدهای ذهنی و گذراست. آنچه در این جمله ابدی به نظر میرسد، در واقع تنها در همان لحظهی تونلبینی ذهن بحرانزده، ابدی مینماید.