پارادوکس عشق: جایی که دوست داشتن یعنی تلاش برای فراموشی:
در روانشناسی شناختی به این پدیده «اثر بازگشتی سرکوب فکر» (Ironic Process Theory) میگن: هر چی بیشتر به کسی بگی «فلانی رو فراموش کن»، ذهنت بیشتر اون رو به خاطر میسپاره. جالبه که نویسنده این نامه انگار خودش هم از این تله آگاه بوده: «آنجا که دوستم داشتی، سعی میکردی چه کسی را فراموش کنی.» یعنی عشق و فراموشی در یک نقطه قفل شدن. سوال اینجاست: آیا واقعاً میشه کسی رو که دوست داری، با اراده فراموش کرد؟
راهکار:
این جملهی موجز، پارادوکس «تلاش برای فراموشی کسی که دوستش داری» رو به تصویر میکشه. پژوهشهای علوم اعصاب نشون میده وقتی آگاهانه تلاش میکنی خاطرهای رو سرکوب کنی، دقیقاً همون خاطره در ناخودآگاه پررنگتر حک میشه. شاید این نامه نه برای جدایی، که برای ثبت تناقض ذهنی خود نویسنده بوده.