آخرین فصلی که هرگز نوشته نشد:
آیا میدانستی مغز انسان وقتی به یک داستان ناتمام برخورد میکند، همان ناحیهای را فعال میکند که هنگام تجربهی فقدان فیزیکی فعال میشود؟ این «اثر زیگارنیک» نام دارد: ما ناتمامها را بهتر از تمامشدهها به خاطر میسپاریم. پس شاید این «کتاب نانوشته» از هر کتاب نوشتهای در ذهن ماندگارتر باشد. سوال اینجاست: آیا ننوشتن، گاهی قدرتمندترین شکل نوشتن نیست؟
راهکار:
این جمله انگار از دلِ یک داستان ناتمام بیرون آمده. اگر نویسندهای، میتوانی آن فصل را با یک جملهی کلیدی شروع کنی: «و بعد از سالها فهمیدم...» همین یک خط، جهانِ متن را باز میکند.